Get Adobe Flash player
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.007gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.011gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.012gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.005gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.003gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.009gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.008gk-is-87.jpglink
«
»
Loading…

บุคลากร

องค์กรต่างๆ

ติดต่อสอบถาม

Link คาทอลิก

Who's online

We have 45 guests and no members online

2013-08-25 แผลเป็น...จากพ่อผม ครับ!

แผลเป็น...จากพ่อผมครับ!

 

                   ท่านจงอดทนรับการเฆี่ยนตีสั่งสอนเถิดพระเจ้าทรงกระทำต่อท่านเยี่ยงกระทำต่อบุตร...เป็นความจริงที่ว่าขณะที่ถูกเฆี่ยนตีสั่งสอนไม่มีความน่ายินดีมีแต่ความทุกข์แต่ให้ผลเป็นสันติและเป็นความชอบธรรมแก่ผู้ที่ยอมรับการเฆี่ยนตีสั่งสอน(ฮบ12:7,11)

พ่อผม... เวลานี้อายุท่านก็ดำเนินไปถึง92 ปีแล้ว  ยังพอจะแข็งแรงพอเดินได้นิดหน่อย  ค่อยๆเห็นพ่อมีพัฒนาการที่ช้าลงเรื่อยๆ  แต่ก่อนลุกเดินคล่องแคล่วต่อมาก็พอเดินคล่องแต่เริ่มลุกได้ช้ามาตอนนี้เดินก็ง่อนแง่นลุกยิ่งลำบากมาก  คนดูแลต้องใจเย็นเอามากๆเพื่ออดทนรอให้ท่านลุกไปอย่างจุดต่างๆที่คุยกัน

ตัวผม... เวลานั้น  เมื่ออายุสัก7-8 ขวบ เล่นซนหนีไปเล่นนอกบ้านไม่รู้จำไม่ได้แล้วว่าไปซนเรื่องอะไร  จำได้แต่เพียงโดนพ่อตีและพ่อตีลูกคนนี้เพียงครั้งเดียวครั้งเดียวเท่านั้นในความทรงจำเท่าที่จำได้ตลอดชีวิตที่ผ่านมา  แผลเป็นจากรอยไม้เรียวเพียงครั้งเดียวแต่หนักแน่น-เหนียวแน่นเหลือเกิน  มันติดอยู่ที่ใต้เข่าพับข้างซ้ายมาจนถึงเวลานี้

            ท่านจงอดทนรับการเฆี่ยนตีสั่งสอนเถิดพระเจ้าทรงกระทำต่อท่านเยี่ยงกระทำต่อบุตร...เป็นความจริงที่ว่าขณะที่ถูกเฆี่ยนตีสั่งสอนไม่มีความน่ายินดีมีแต่ความทุกข์แต่ให้ผลเป็นสันติและเป็นความชอบธรรมแก่ผู้ที่ยอมรับการเฆี่ยนตีสั่งสอน(ฮบ12:7,11)

พ่อผม... เจ็บไหม???  ถามถึงเวลานั้นที่พ่อตีลูก  ผมมั่นใจว่าพ่อคงเจ็บ  เจ็บที่ใจที่จำต้องตี  เน้นย้ำ... ตีเพื่อสอนลูก  พ่อคงเห็นแล้วว่าณเวลานั้นหากตัดใจยอมที่จะตีและเห็นลูกร้องไห้  พ่อคงไม่มีวันที่จะมีรอยยิ้มยิ้มที่กว้างและสุขใจอิ่มใจเมื่อเวลาผ่านไปเมื่อพบลูกเติบโตและมีความสุขโดยมีบทสอนจากพ่อในอดีตช่วยประคับประคอง

ตัวผม... เจ็บไหม???  ถามถึงเวลานั้นที่โดนพ่อตี  ผมตอบได้อย่างไม่เคยลืม  “เจ็บสิครับ...!!!”      พ่อผมมือหนักจะตายไป  นี่คงเป็นสาเหตุที่พ่อไม่ค่อยจะยอมตีลูกอาจจะรู้ตัวว่าตัวท่านเองมือหนักจึงระวังเสมอที่จะตีสอนลูกด้วยการตี

เวลานี้พ่อผมคงจะลุกมาตีสอนด้วยการตีให้กับลูกหลานอีกไม่ได้แล้วด้วยเวลาที่ผ่านไปไปไกลมากๆเสียด้วย  ส่วนตัวผม...มันน่าแปลกมาก  แปลกมากมากที่ไม่รู้สึกโกรธจำฝังใจว่า“ถูกพ่อตี” ไม่เคยนึกเสียใจน้อยใจที่พ่อทำรุนแรงกับเราที่เป็นลูกเลยแม้แต่น้อย

พ่อผม-ตัวผม...เวลานี้  ตรงข้าม...ผมกลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจ  หากวันใดที่ผมไม่สามารถเข้ามากอดพ่อได้อย่างที่เคย... รอยแผลเป็นที่ถูกปกปิดอยู่เสมอด้วยกางเกงขายาวตัวใดๆก็ตามมันจะถูกเปิดและกลับมามีบทบาทเพื่อให้ลูกคนนี้ได้รับไออุ่นและความทรงจำที่งดงามอย่างที่พ่อเคยให้ไว้เสมอมาและมันจะอยู่อย่างนี้ทั้งที่ร่างกายและความทรงจำเสมอไป...

            ท่านจงอดทนรับการเฆี่ยนตีสั่งสอนเถิดพระเจ้าทรงกระทำต่อท่านเยี่ยงกระทำต่อบุตร...เป็นความจริงที่ว่าขณะที่ถูกเฆี่ยนตีสั่งสอนไม่มีความน่ายินดีมีแต่ความทุกข์แต่ให้ผลเป็นสันติและเป็นความชอบธรรมแก่ผู้ที่ยอมรับการเฆี่ยนตีสั่งสอน(ฮบ12:7,11)