Get Adobe Flash player
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.007gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.011gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.012gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.005gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.003gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.009gk-is-87.jpglink
http://assumption-cathedral.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/header.008gk-is-87.jpglink
«
»
Loading…

บุคลากร

องค์กรต่างๆ

ติดต่อสอบถาม

Link คาทอลิก

Who's online

We have 82 guests and no members online

2013-12-01ขอโทษ...ขอโทษ...ผมขอโทษพระองค์.

ขอโทษ...ขอโทษ...ผมขอโทษพระองค์.

 

                   "มาเถิดเราจงขึ้นไปยังภูเขาขององค์พระผู้เป็นเจ้า... แล้วพระองค์จะทรงสอนวิถีทางของพระองค์ให้เรา  เราจะได้เดินตามมรรคาของพระองค์."(เทียบอสย2: 3)

            สัปดาห์นี้  เราเริ่มเดินทางในปฏิทินปีพิธีกรรมในสัปดาห์ที่หนึ่งเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสต์เจ้า  ก่อนที่เราจะเข้าถึงและร่วมในวันสมโภชพระคริสตสมภพ(พระกุมารบังเกิด-คริสต์มาส)  เวลาช่างเดินผ่านมาและผ่านไปไว้จริงๆครับ

            ห้วงสัปดาห์ที่ผ่านมา  อันที่จริงหลายสัปดาห์กันเลยทีเดียว  กระแสสังคมตอนนี้สับสนกันจริงๆครับพี่น้อง  สวดภาวนาทบทวนไตร่ตรองกันดีๆ  อยากขอให้เราทบทวนไตร่ตรองอยู่พื้นฐานความรักของพระที่พระคริสต์เจ้านำมาเผยแสดงให้เรา  เป็นต้นในพระวาจาพระคัมภีร์  จริงๆนะครับสำคัญมากๆ

"เราจงละทิ้งกิจการของความมืดมนเสียแล้วสวมเกราะของความสว่าง... ดำเนินชีวิตโดยสวมพระเยซูคริสต์เป็นอาภรณ์  ไม่ทำตามความต้องการของเนื้อหนัง" (รม13: 12,14)

            มีแต่คนพูด"ขอค้าน" "ขอต้าน"  หรือ"ขอให้...ไป" (คำว่าไปก็มักจะออกเสียงค่อนข้างหนักหนักไปทางข่มขู่ด้วยซ้ำ)  หรือจะเป็น"ขอคืน" (ที่จริงน่าจะเป็นขอ...เอา...คืน  เสียมากกว่าด้วย)  แต่สัปดาห์นี้พ่ออยากนำเสนอคำว่า"ขอโทษ...ขอโทษ...ขอโทษพระองค์"

            ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา  พี่น้องบางท่านหรือหลายท่านอาจเข้าไปร่วมขบวนความคิดต่างๆในที่ใดที่หนึ่ง  ส่วนพ่อพ่อเองไปร่วมเข้าเงียบเป็นเวลา5 วันพร้อมกับบรรดาพระสงฆ์ทั้งหมด12 ท่าน  ที่เข้าร่วมกิจกรรม"พักภารกิจสงฆ์ที่วัดและมาร่วมฟื้นฟูชีวิตสงฆ์ร่วมกัน"  ที่พ่อกำลังเข้าร่วมอยู่

"ในสมัยของโนอาห์ก่อนน้ำวินาศ  ผู้คนกินดื่มเที่ยวเล่น  ไม่มีใครนึกระแวงว่าจะมีน้ำวินาศทำลายโลกเช่นกันท่านจงตื่นเฝ้าระวังเถิด  เพราะว่าบุตรแห่งมนุษย์จะเสด็จมาในเวลาที่ท่านไม่ได้คาดหมาย"(เทียบมธ24:37-39,44)

            วันหนึ่ง...ระหว่างกำลังเดินสวดสายประคำและพร้อมกันนั้นก็รำพึงไตร่ตรองถึงข้อรำพึงที่ว่า"พระคริสตเจ้าทรงถูกเฆี่ยน"มันสว่างวาบเข้ามาในชีวิตพ่อว่า"พระเยซูเจ้าพระองค์เป็นเพื่อนเราพระองค์ทำเพื่อเรา  เวลานี้พระองค์กำลังถูกเฆี่ยนกำลังรับทรมานแสนสาหัสกำลังเจ็บปวดและหมดหวัง  ตัวฉัน(พ่อเอง) เป็นเพื่อนพระองค์ประสาอะไร  เห็นเพื่อนเจ็บ... สิ่งที่ดีที่สุดคือรับความเจ็บแทน  หรือจะแบ่งเบาความเจ็บปวดมาบ้าง  หรือเลวร้ายที่สุดเพื่อนก็น่าจะอยู่ใกล้ๆอยู่เคียงข้างเพื่อนจนกว่าเพื่อนจะสิ้นใจไป..."

            "น่าเศร้าใจ... ชีวิตจริงของเรากลับทิ้งพระองค์ทิ้งพระองค์ทิ้งเพื่อนได้ลงคอ..."ที่สุด...ในความรู้สึกผิดรู้สึกมากได้แต่พูดคำคำนี้กับพระองค์ด้วยหวังและวางใจในพระองค์(เมื่อตอนเดินสวดนั้นเอง) ว่า"ขอโทษ...ขอโทษ...ผมขอโทษพระองค์"