Get Adobe Flash player

บุคลากร

องค์กรต่างๆ

ติดต่อสอบถาม

Link คาทอลิก

Who's online

We have 48 guests and no members online

2016-10-09 ข้อคิดวันอาทิตย์ที่ยี่สิบแปด เทศกาลธรรมดา ปี C

ข้อคิดวันอาทิตย์ที่ยี่สิบแปดเทศกาลธรรมดาปีC

ลก17: 11-19...คนโรคเรื้อนสิบคนเข้ามาเฝ้าพระเยซูเจ้าร้องตะโกนว่าพระเยซูพระอาจารย์โปรดสงสารพวกเราเถิด...พวกเขาก็หายจากโรคคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวสะมาเรียกลับมาหาพระเยซูเจ้าซบหน้าลงแทบพระบาทขอบพระคุณพระองค์...”ไม่มีใครกลับมาถวายพระเกียรติแด่พระเจ้านอกจากคนต่างชาติคนนี้หรือ”...จงลุกขึ้นไปเถิดความเชื่อของท่านทำให้ท่านรอดพ้นแล้ว

เรามาชุมนุมกันในโบสถ์นี้เพื่อร่วมถวายพิธีบูชาขอบพระคุณแด่พระเจ้า...พิธีกรรมนี้มีความหมายเป็นการขอบพระคุณ”...ดังนั้นให้เราขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับพระพรต่างๆที่เราได้รับจากพระองค์โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยผ่านทางองค์พระเยซูเจ้าพระบุตรของพระองค์...

ข้อคิด...พระวาจาของพระเจ้าสำหรับวันอาทิตย์นี้ต้องการจะสอนเราในเรื่องของความกตัญญูหรือการรู้คุณ...จากบทอ่านที่หนึ่งซึ่งเล่าให้เราฟังเรื่องราวของนาอามันชาวซีเรียซึ่งได้รับการรักษาให้หายจากโรคเรื้อนพร้อมทั้งได้ยอมรับว่าพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าสูงสุดแต่เพียงพระองค์เดียวอันเป็นการปูทางเพื่อไห้เราได้เข้าใจเหตุการณ์ที่พระเยซูเจ้าได้ทรงรักษาให้หายคนโรคเรื้อนสิบคนและมีเพียงคนเดียวซึ่งเป็นชาวสะมาเรียกลับมาขอบพระคุณพระองค์พลางถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า

ในประเทศอิสราแอลสมัยพระเยซูเจ้า...คนที่เป็นโรคเรื้อนจะได้รับการขอร้องให้อยู่ห่างจากคนอื่นๆและต้องร้องป่าวประกาศให้คนอื่นทราบด้วยว่าตนเป็นโรคเรื้อนขณะที่กำลังจะเข้าใกล้ชุมชนที่มีคนอยู่และถ้าหากคนโรคเรื้อนคิดว่าตนได้หายจากการเป็นโรคเรื้อนแล้วก็จะต้องแนะนำตัวให้กับพระสงฆ์ซึ่งสามารถเป็นผู้ประกาศว่าเขาได้หายจากโรคเรื้อนแล้ว(ลนต14)

นาอามันชาวซีเรียเมื่อได้รับการรักษาให้หายจากโรคเรื้อนด้วยคำบอกของท่านประกาศกเอลีชาเขาก็ได้รับความเชื่อในพระเจ้าของชาวอิสราแอลและก่อนจะกลับไปประเทศของตนเองก็ได้ไปขอบคุณท่านประกาศก... เช่นเดียวกันที่คนโรคเรื้อนทั้งสิบคนก็น่าที่จะรู้คุณค่าสิ่งทึ่พระเยซูเจ้าได้ทรงกระทำให้กับพวกเขาและพร้อมใจกันไปขอบพระคุณพระองค์...เมื่อพระองค์ได้ทรงรักษาพวกเขาทุกคนให้หายจากโรคเรื้อนแต่ทำไมเก้าคนถึงคิดไม่ออกว่าจะต้องไปกราบขอบพระคุณพระองค์เช่นเดียวกับคนที่สิบซึ่งเป็นชาวสะมาเรีย

คนโรคเรื้อนชาวสะมาเรียที่พระเยซูเจ้าได้ทรงรักษาให้หายนั้นได้กลับมาหาพระองค์พลางร้องตะโกนสรรเสริญพระเจ้าซบหน้าลงแทบพระบาทขอบพระคุณพระองค์... แล้วพระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่าความเชื่อของเจ้าทำให้เจ้ารอดพ้นแล้วซึ่งทำให้เขาได้เข้าใจว่าพระเจ้าได้ทรงมาปรากฏอยู่ท่ามกลางพวกเขาในองค์พระเยซูเจ้าแล้วและกำลังช่วยเหลือสิ่งสร้างของพระองค์อยู่

แปลกแต่จริงที่คนต่างศาสนาเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีๆที่เกิดขึ้นกับตัวเขานั้นเป็นพระพรของพระเจ้าส่วนคนที่อยู่ในศาสนา(ยิว/คริสต์) กลับถือว่าทุกสิ่งดีๆเป็นอะไรที่เขาจะต้องได้รับจากพระเจ้าพระเจ้ามีหน้าที่ที่จะต้องประทานให้กับเขาดังเช่นในกรณีของคนโรคเรื้อนอีกเก้าคนซึ่งพระเยซูเจ้าได้พูดถึงด้วยความน้อยอกน้อยใจว่าทั้งสิบคนหายจากโรคมิใช่หรืออีกเก้าคนอยู่ที่ใดเล่าไม่มีใครกลับมาถวายพระเกียรติแด่พระเจ้านอกจากคนต่างชาติคนนี้หรือ?”...และคนต่างชาติคนนี้ที่ได้กลับมาขอบพระคุณพระเจ้าก็คือชาวสะมาเรีย

โดยปรกติทั่วไปเรามักจะเรียกร้องให้คนอื่นรู้จักกล่าวคำคำขอบคุณเวลาที่เราทำอะไรนิดๆหน่อยๆให้กับเขามากกว่าที่เราจะกล่าวขอบคุณคนอื่นสำหรับสิ่งที่เราได้รับนี่เป็นการแสดงให้เห็นถึงความเห็นแก่ตัวของเราที่เอาแต่รับมากกว่าที่จะให้

พระเยซูเจ้าในพระวรสารทรงเรียกร้องการรู้จักขอบคุณมิใช่สำหรับพระองค์เองแต่เป็นการขอบคุณพระเจ้า...ไม่มีใครกลับมาถวายเกียรติแด่พระเจ้านอกจากคนต่างชาติคนนี้หรือ?...ซึ่งทำให้เราได้แลเห็นอย่างชัดเจนว่าพระองค์มิได้คิดถึงตัวพระองค์เองแต่พระองค์กำลังคิดถึงคนโรคเรื้อนทั้งสิบคนนั้นว่าควรจะต้องทำตัวเช่นใด...เป็นเรื่องที่ดีและจำเป็นสำหรับผู้ที่ได้รับสิ่งดีๆว่าเขาผู้นั้นควรจะต้องแสดงออกซึ่งการรู้จักขอบคุณพระเจ้าและเพื่อนพี่น้องที่ได้หยิบยื่นสิ่งดีๆให้กับตน

พระเจ้าไม่ทรงเรียกร้องว่าเรามนุษย์จะต้องขอบคุณพระองค์สำหรับสิ่งดีต่างๆที่พระองค์ได้ทรงประทานให้แต่พระองค์จะทรงพอพระทัยมากถ้าหากเราสามารถทำเช่นนั้นได้และนี่ก็เป็นอีกกรณีหนึ่งที่นักบุญลูกาได้ชี้แสดงให้เราเห็นว่าพระหรรษทานและพระพรของพระเจ้านั้นมีไว้สำหรับทุกๆคนโดยไม่เลือกเชื้อชาติหรือศาสนา

พิธีมิสซาบูชาขอบพระคุณมิใช่เป็นเพียงแต่กฎเกณฑ์ที่จะต้องถือเพื่อให้มโนธรรมของเราสบายใจเท่านั้นหรือเป็นเพียงแต่อาหารที่ช่วยหล่อเลี้ยงความเป็นหนึ่งเดียวและความเป็นพี่น้องของเราแต่ตามที่ชื่อเรียกบ่งบอกไว้แล้วว่าต้องเป็นพฤติกรรมแห่งการแสดงออกซึ่งการขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับความรักอันมั่นคงของพระองค์ที่มีต่อมนุษยชาติในองค์พระเยซูคริสตเจ้าและสำหรับการที่เราได้ค้นพบว่าตนเองได้รับการช่วยให้รอดพ้นอย่างเปล่าๆโดยไม่ต้องเสียอะไรเลยจากพระเจ้า

ความกตัญญู

ครั้งหนึ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยคิดอยากจะบริจาคเลือด แต่ต่อมาบิดาของเขาเกิดล้มป่วยลง และต้องเข้าโรงพยาบาล

วันหนึ่งขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ข้างๆเตียงของผู้เป็นบิดาซึ่งกำลังรับการถ่ายเลือดอยู่ขณะที่กำลังมองดูเลือดที่กำลังไหลไปตามหลอดเข้าไปยังเส้นเลือดของผู้เป็นบิดาทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาทันทีว่า คงมีบางคนที่ได้บริจาคเลือด และนั้นเลือดซึ่งบัดนี้ได้ช่วยชีวิตของบิดาของตนไว้ทันทีเขาก็ได้ตัดสินใจว่า ต่อไปเขาจะต้องบริจาคเลือดให้กับโรงพยาบาล และเขาก็ได้ทำตามที่เขาได้ตั้งใจไว้

พวกเราหลายๆคนอยากได้ความใจกว้าง หรือประโยชน์จากคนอื่น แต่ว่าน้อยคนนักอยากที่จะให้คืนดังนั้นความกตัญญูจึงมีความสำคัญอย่างมาก เพราะจะทำให้เรารู้จักให้อะไรบางอย่างเป็นการตอบแทน